Skutki wzrostu temperatur

Obecnie w Unii Europejskiej trwa poważna dyskusja nad tym, czy możliwe jest ograniczenie globalnego ocieplenia do wzrostu temperatury o 2°C, co ma dalekosiężne konsekwencje dla Europy i reszty świata. W ramach pewnej unijnej inicjatywy podjęto próbę uporania się z tym zagrożeniem poprzez obliczenie skutków i określenie najlepszych strategii łagodzenia następstw takiego wzrostu temperatury.
Unijny strategiczny cel, jakim jest ograniczenie globalnego wzrostu średnich temperatur o najwyżej 2°C, musi opierać się na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, aby umożliwić przewidywanie możliwych skutków. Dzięki inicjatywie IMPACT2C (Quantifying projected impacts under 2°C warming) uzyskano bardziej przejrzysty obraz skutków zmian klimatu i wiążących się z nimi kosztów.

Korzystając z szeregu modeli komputerowych, uczeni określili wpływ ocieplającego się klimatu na takie czynniki, jak woda, energia, rolnictwo, infrastruktura i zdrowie. Konsorcjum IMPACT2C zebrało wszystkie dostępne dane dotyczące klimatu dla całej Europy i określiło wzorce zmiany klimatu w oparciu o istniejące symulacje wykorzystujące wiele modeli. Partnerzy projektu przedstawili kilka innowacji, na przykład zastosowanie zharmonizowanych scenariuszy socjoekonomicznych do określenia skutków i sposobów przystosowywania. Jednym z głównych elementów inicjatywy była kwestia niepewności. Dlatego zostały opracowane metody zintegrowanej oceny niepewności oraz jej konsekwencji w różnych sektorach. Stworzono platformę modelowania dla europejskich zasobów wodnych oraz protokół do zestawiania modeli skutków dla hydrologii i wód.

W ramach inicjatywy IMPACT2C skupiono się na stworzeniu wyczerpującej oceny skutków zwiększenia temperatury o 2°C na leśnictwo, rolnictwo i usługi ekosystemowe oraz związanych z tym kosztów. Ponadto konsorcjum opracowało strategię modelowania jakości powietrza i przeprowadziło symulacje z udziałem substancji zanieczyszczających atmosferę: ozonu, dwutlenku azotu i cząstek stałych. Do nowatorskich aspektów inicjatywy IMPACT2C można zaliczyć wykorzystanie zharmonizowanych założeń socjoekonomicznych, gwarantujących zgodność indywidualnych ocen ze scenariuszem 2°C, zarówno pod względem skutków, jak i przystosowania. Zapewniły one też kompatybilność ocen w ramach różnych sektorów. Poza przeprowadzeniem szeregu europejskich studiów przypadku, w ramach projektu oszacowano też skutki zmian klimatu w wybranych, reprezentacyjnych obszarach szczególnie narażonych na te zmiany. Były to m.in. Bangladesz, dwa regiony w Afryce (dorzecza Nilu i Nigru) i Malediwy.
W ramach projektu zestawiono wszystkie zgromadzone informacje, w celu przedstawienia i podkreślenia zagrożeń, kompromisów, synergii i kosztów związanych z globalnym ociepleniem. Stworzono internetowy atlas, który będzie szczególnie przydatny dla władz europejskich uczestniczących w międzynarodowych negocjacjach w sprawie zmian klimatu.

Projekt IMPACT2C przyczynił się do lepszego poznania złożonych procesów i oddziaływań między systemami środowiskowymi, ekonomicznymi, społecznymi i technologicznymi. Zgromadzono łatwo dostępne informacje dotyczące klimatu, przydatne w podnoszeniu świadomości i nadające się do przekazania szerokim grupom odbiorców, w tym prawodawcom, mediom i innym zainteresowanym stronom.

 

 

 

 

Sfinansowano z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu w ramach projektu "Ekoinnowacje w inteligentnych miastach"

 

Unia energetyczna i polityka w dziedzinie klimatu: transformacja Europy w gospodarkę niskoemisyjną

Komisja Europejska przedstawiła pod koniec lipca br. pakiet środków w celu przyspieszenie przejścia wszystkich sektorów gospodarki w Europie na gospodarkę niskoemisyjną.
Komisja stara się utrzymać konkurencyjność UE w światowym modelu społeczno-gospodarczym zmieniającym się pod wpływem impulsu do przejścia na nowoczesną i niskoemisyjną gospodarkę, jaki stworzono w porozumieniu paryskim w sprawie zmiany klimatu. Obecne wnioski oferują państwom członkowskim jasne i sprawiedliwe zasady przewodnie, które pomogą im przygotować się na przyszłość i utrzymać konkurencyjność Europy. Stanowi to integralny element unii energetycznej i perspektywicznej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu.
W 2014 roku UE podjęła wyraźne zobowiązanie: aby wspólnie zmniejszyć, do 2030 r., emisje gazów cieplarnianych we wszystkich sektorach gospodarki o co najmniej 40 proc. w porównaniu z poziomem z 1990 r. W lipcowych wnioskach przedstawiono wiążące roczne cele w zakresie emisji gazów cieplarnianych w państwach członkowskich na lata 2021–2030 w sektorach transportu, budownictwa, rolnictwa, odpadów, użytkowania gruntów i leśnictwa, ponieważ działania w tych sektorach przyczyniają się do działań UE w dziedzinie klimatu (zob. zestawienie informacji MEMO/16/2499 i MEMO/16/2496). Nowe ramy opierają się na zasadach sprawiedliwości, solidarności, opłacalności i integralności środowiskowej. Kwestia ta dotyczy wszystkich państw członkowskich, ponieważ to one będą decydowały o sposobie realizacji środków służących osiągnięciu uzgodnionego celu na 2030 r. Komisja przedstawia również strategię dotyczącą mobilności niskoemisyjnej, w której wyznacza kierunek rozwoju ogólnounijnych środków w zakresie pojazdów nisko- i bezemisyjnych oraz alternatywnych paliw niskoemisyjnych (zob. zestawienie informacji MEMO/16/2497).
W Unii Europejskiej podjęto już starania, aby dostosować inwestycje prywatne do celów w dziedzinie klimatu i energooszczędności. Instrumenty finansowe UE w znacznym stopniu przyczyniają się do walki ze zmianą klimatu. Ponad 50 proc. zatwierdzonych dotychczas inwestycji jest związanych z działaniami w dziedzinie klimatu. W ramach planu inwestycyjnego dla Europy Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych jest na dobrej drodze do uruchomienia co najmniej 315 mld euro w postaci dodatkowych inwestycji w gospodarkę realną do połowy 2018 r. Ponadto Komisja aktywnie działa na rzecz zapewnienia, by obecne wydatki budżetowe uwzględniały cele klimatyczne. Co najmniej 20 proc. obecnego budżetu UE ma wyraźny wymiar klimatyczny.
Przypomnieć należy, że w październiku 2014 r. szefowie państw i rządów UE ustalili wiążący cel ograniczenia, do roku 2030, emisji z gospodarki unijnej o co najmniej 40 proc. w porównaniu z rokiem 1990. Osiągnięcie redukcji emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki. Aby nastąpiło to w opłacalny sposób, sektory przemysłu i energetyki, objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), będą musiały zmniejszyć emisje do 2030 r. o 43 proc. w porównaniu z rokiem 2005. Inne sektory gospodarki, takie jak transport, budownictwo, rolnictwo, odpady, użytkowanie gruntów i leśnictwo, muszą zredukować emisje do 2030 r. o 30 proc. w porównaniu z rokiem 2005.
Ubiegłoroczny wniosek dotyczący zmiany unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji oraz obecne wnioski legislacyjne dotyczące klimatu stanowią drogowskaz dla przejścia na gospodarkę niskoemisyjną oraz są odpowiedzią na zobowiązania podjęte przez Unię Europejską w ramach porozumienia paryskiego. Komisja rozpocznie prace nad planem działania dotyczącym mobilności niskoemisyjnej w celu jak najszybszego przedstawienia pozostałych inicjatyw. Do końca bieżącego roku Komisja zamierza również przedstawić dalsze inicjatywy dotyczące odnawialnych źródeł energii, efektywności energetycznej i wewnętrznego rynku energii, stanowiące część strategii unii energetycznej.

 

 

 

 

 Sfinansowano z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu w ramach projektu "Ekoinnowacje w inteligentnych miastach"

 

Pierwszy unijny wykaz inwazyjnych gatunków obcych

Inwazyjne gatunki obce stanowią poważny i coraz większy problem na terenie całej Unii Europejskiej. Są główną przyczyną utraty bioróżnorodności i powodują szkody o charakterze gospodarczym i społecznym, co generuje koszty dla europejskiej gospodarki rzędu ponad 12 mld euro rocznie.
Unijne rozporządzenie w sprawie inwazyjnych gatunków obcych, które weszło w życie 1 stycznia 2015 r., ustanawia ogólnoeuropejskie ramy działań na rzecz zapobiegania niekorzystnym wpływom tych gatunków na bioróżnorodność, gospodarkę i zdrowie ludzi oraz na rzecz ich minimalizacji i łagodzenia. U jej podstaw leży wykaz gatunków będących przedmiotem troski całej Unii, zatwierdzony przez komitet przedstawicieli państw członkowskich.
Unijny wykaz obejmuje gatunki, które powodują wystarczająco poważne szkody w państwach członkowskich, do których dotarły, aby uruchomić specjalne środki na terenie całej UE. Gatunki ujmowane są w wykazie wyłącznie w przypadku, gdy podjęcie środków może zapobiec niekorzystnym wpływom tych gatunków bądź je zminimalizować lub złagodzić. Kolejnym obowiązkowym kryterium do umieszczenia gatunku w wykazie jest przeprowadzenie oceny ryzyka opartej na solidnych podstawach naukowych.
Pierwszy unijny wykaz zawierający 37 gatunków został zatwierdzony przez Komisję w lipcu 2016 r. Ujęto w nim dobrze znane inwazyjne gatunki fauny i flory, takie jak pochodzący z Ameryki Północnej rak z gatunku Procambrus clarkii, szerszeń z gatunku Vespa velutina z Azji czy hiacynt wodny (Eichornia crassipes) z Ameryki Południowej, oraz mniej widoczne, lecz bardzo inwazyjne i niebezpieczne gatunki, np. afrykańską moczarkę kędzierzawą Lagarosiphon major.
Po umieszczeniu danego gatunku w wykazie, zgodnie z rozporządzeniem, zarówno państwa członkowskie, jak i UE muszą podjąć trzy rodzaje środków:
•    Środki zapobiegawcze mające na celu powstrzymanie celowego lub nieumyślnego wprowadzania danego gatunku na terytorium UE,
•    Środki polegające na wczesnym wykrywaniu i szybkim zwalczaniu, mające na celu zapobieganie osadzeniu się gatunku,
•    Środki zarządzania mające na celu zwalczenie, a jeśli to nie możliwe, powstrzymanie przed dalszym rozprzestrzenianiem się gatunków już osiadłych.
Wraz z sukcesywnym przeprowadzaniem kolejnych ocen ryzyka przewiduje się regularne aktualizacje unijnego wykazu.
Więcej informacji: Inwazyjne gatunki obce

 

 

 

 

 

 Sfinansowano z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu w ramach projektu "Ekoinnowacje w inteligentnych miastach"

 

Obywatele Unii Europejskiej o potrzebie unijnej polityki ochrony środowiska

67% obywateli UE (i 49% ankietowanych Polaków) chce więcej działań UE w zakresie ochrony środowiska naturalnego, a ponad połowa uważa, że dotychczasowe działania Unii są niewystarczające - wynika z najnowszego Eurobarometru. Poniżej wymienione zostały najważniejsze działania UE związane z ochroną zdrowia ludzi, zabezpieczeniem bioróżnorodności i walką ze zmianą klimatu.
Kompetencje UE w zakresie ochrony środowiska są bardzo szerokie i dotyczą niemal wszystkich obszarów - od ochrony wód i powietrza przez zarządzanie odpadami po zmianę klimatu. Najważniejsze inicjatywy Unii Europejskiej w obszarze ochrony środowiska obejmują:
•    Program Natura 2000 to program ochrony różnorodności biologicznej na terenie całej Unii Europejskiej. Jest największą na świecie siecią ochrony przyrody - obejmuje 18% obszaru UE i niemal 6% unijnych obszarów morskich.
•    W 2015 roku Parlament Europejski poparł propozycję ograniczenia przez państwa UE zużycia najpopularniejszych i najbardziej zanieczyszczających środowisko toreb plastikowych.
•    Unia Europejska wdraża postanowienia porozumienia zawartego na konferencji w Paryżu, m.in. poprzez reformę unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji. Do 2030 roku UE chce ograniczyć o co najmniej 40 proc. emisję gazów cieplarnianych (w stosunku do poziomu z 1990 r.). Poza tym UE przyjmuje przepisy, które mają wspierać rozwój energii odnawialnej.
•    Parlament Europejski i państwa członkowskie osiągnęły na początku lipca br. porozumienie ws. znacznego ograniczenia limitów emisji gazów (w tym tlenków azotu NOx, dwutlenku siarki, pyłów) do 2023 roku.
•    W Parlamencie Europejskim pracuje komisja śledcza ds. pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym, która bada łamanie unijnych przepisów dotyczących pomiarów emisji z samochodów oraz domniemanych niepowodzeń we wprowadzaniu standardów UE, przez państwa członkowskie i przez Komisję Europejską.
•    Na początku lipca Parlament Europejski przyjął swoje stanowisko wobec nowych przepisów dotyczących etykiet efektywności energetycznej urządzeń AGD. Propozycja ma na celu uproszczenie skali efektywności do A-G, co ma zagwarantować konsumentom przejrzyste informacje o efektywności energetycznej i możliwość porównania kosztów eksploatacji urządzeń.
•    W Parlamencie Europejskim trwają prace nad przejściem do gospodarki o obiegu zamkniętym, w której produkty są projektowane tak, aby mogły mieć więcej niż jedno „życie” oraz lepszym zarządzaniem odpadami.

 

 

 

 

 

 Sfinansowano z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu w ramach projektu "Ekoinnowacje w inteligentnych miastach"

 

Lasy afrykańskie i ich znaczenie w budżecie gazów cieplarnianych

Naukowcy z Unii Europejskiej zbadali afrykańskie lasy równikowe w związku z emisją gazów cieplarnianych. Doszli do wniosku, że chociaż lasy są pochłaniaczem dwutlenku węgla to mogą być również źródłem innych gazów cieplarnianych, a wycinki drzew i oczyszczanie terenu jeszcze bardziej pogarszają sytuację. Badacze coraz bardziej zdają sobie sprawę ze znaczenia afrykańskich lasów tropikalnych w aspekcie globalnej zmiany klimatu, chociaż przeprowadzone badania nie są wystraczająco szczegółowe. Lasy odgrywają bardzo dużą rolę w sekwestracji związków węgla, a wylesianie zwiększa uwalnianie dwutlenku węgla. W ramach finansowanego ze środków UE projektu AFRICA-GHG przeanalizowano salda różnych gazów cieplarnianych w związku z biogeochemiczną dynamiką lasów. Zbadano określone zmiany, w tym dotyczące dwutlenku węgla, wody, tlenku dwuazotu i metanu, z których większość stanowi groźne gazy cieplarniane. W badaniu porównano również skutki wycinki drzew na uwalnianie gazów, a wyniki porównano z danymi z nienaruszonych tropikalnych lasów deszczowych. Zespół zastosował różne techniki, np. kowariancję wirów, teledetekcję, LIDAR oraz zaawansowane pomiary emisji z gleby. Przeprowadzone prace pokazały, że Afryka stanowi mały pochłaniacz dwutlenku węgla (pochłaniając większą ilość tego gazu niż ją emitując), a emisje metanu i dwutlenku azotu sprawiają, że kontynent ten jest źródłem gazów cieplarnianych. Deszczowe lasy tropikalne zwiększają sekwestrację dwutlenku węgla. Proces ten jest realizowany nie poprzez wzrost drzew, ale poprzez glebową sekwestrację związków węgla lub wypłukiwanie.
Wycinka drzew powoduje długoterminową degradację biomasy i różnorodności biologicznej lasów, a oczyszczanie terenu na potrzeby rolnictwa przyczynia się do uwalniania dużych ilości dwutlenku węgla i dwutlenku azotu. Zespół doszedł do wniosku, że wylesianie powoduje uwalnianie o wiele większej ilości gazów cieplarnianych niż nienaruszone lasy mogą pochłonąć. Projekt ułatwił oszacowanie głównego salda gazów cieplarnianych w odniesieniu do naturalnych oraz wyciętych lasów. Badania ukazały skutki wycinki lasów afrykańskich związanych z gazami cieplarnianymi.

 

 

 

 

 

 Sfinansowano z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu w ramach projektu "Ekoinnowacje w inteligentnych miastach"

 

REJESTRACJA

Green Week 2018 “ Green cities for a greener future”

Bruksela 21 - 24.05.2018

Rewitalizacja obiektów na cele społeczno-kulturalne

Bruksela, Charleroi  18 - 21.06.2018

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz